Zibo Special Chemicals Production Co., Ltd.

عوامل ضد فرسایش (AW) افزودنی های حیاتی در روغن موتور هستند که برای محافظت از اجزای فلزی حیاتی مانند داروی کام و قطب دریچه در شرایط مرزی و مخلوط روانکاری طراحی شده اند.این شرایط در هنگام شروع سرد یا کار با بار بالا / سرعت پایین رخ می دهد زمانی که فیلم روغن هیدرودینامیک برای جدا کردن کامل سطوح بسیار نازک است..عملکرد اصلی یک عامل AW تشکیل یک لایه محافظ قربانی بر روی سطوح فلزی است.افزودنی به صورت شیمیایی با فلز واکنش نشان می دهد.این واکنش باعث ایجاد یک فیلم ماندگار و نرم تر می شود که به عنوان یک تریبوفلیم شناخته می شود.به طور گسترده ای استفاده شده افزونه AW دیالکیلدتیوفوسفات روی ((ZDDP)) ، یک ترکیب ارگانیک فلزی حاوی روی و فسفر است. پس از فعال شدن توسط گرما و استرس،ZDDP برای تشکیل یک فیلم پلی فسفات آهن و روی شیشه ای تجزیه می شود.این فیلم از تماس مستقیم جلوگیری می کند، به حداقل رساندن فرسایش خیس کننده، شستشوی و گرفتگی، و همچنین به عنوان یک آنتی اکسیدان قدرتمند برای افزایش عمر روغن عمل می کند.سایر ترکیبات ضد فرسایش و کاهش اصطکاک شامل ترکیبات مولیبدن ((مانند دیتیوکربامات مولیبدن) ، که یک فیلم جامد با اصطکاک کم را تشکیل می دهند، و ترکیبات مختلف مبتنی بر فسفر بدون خاکستر است.فرمولاسیون دقیق تضمین حفاظت از فرسایش بهینه در حالی که در تعادل با الزامات مدرن روغن موتورمثل سازگاری با کاتالیزورها.

　　کربن‌زدایی به از دست رفتن کربن از لایه سطحی یک آلیاژ، معمولاً فولاد، زمانی که در دماهای بالا (معمولاً بالای 700 درجه سانتی‌گراد) در اتمسفری حاوی اکسیژن یا هیدروژن گرم می‌شود، اشاره دارد. این پدیده بر اساس میزان و علت آن طبقه‌بندی می‌شود.　　1. کربن‌زدایی بر اساس میزان　　در آزمایش‌های متالورژیکی، کربن‌زدایی بر اساس درجه از دست رفتن کربن در لایه سطحی طبقه‌بندی می‌شود:　　کربن‌زدایی کامل (نوع 1): این زمانی رخ می‌دهد که کربن به طور کامل حذف شود و در نتیجه یک لایه قابل اندازه‌گیری از فریت خالص (آهن بدون کربن) در سطح ایجاد شود.　　کربن‌زدایی جزئی (نوع 2 و 3): این لایه انتقالی را توصیف می‌کند که در آن محتوای کربن به تدریج از سطح به غلظت اصلی هسته افزایش می‌یابد. میزان از دست رفتن کربن بیشتر از 50٪ (نوع 2) یا کمتر از 50٪ (نوع 3) است، بدون اینکه یک لایه کاملاً بدون کربن وجود داشته باشد.　　2. کربن‌زدایی بر اساس هدف　　از دیدگاه فرآیند، کربن‌زدایی بر اساس اینکه یک نتیجه مورد نظر است یا ناخواسته طبقه‌بندی می‌شود:　　کربن‌زدایی تصادفی/نامطلوب: این رایج‌ترین و مشکل‌سازترین نوع است که به طور ناخواسته در طول فرآیندهای تولید در دمای بالا مانند آهنگری، نورد گرم یا عملیات حرارتی رخ می‌دهد. این امر به شدت سختی سطح، مقاومت در برابر سایش و استحکام خستگی اجزای حیاتی مانند بست‌ها و چرخ‌دنده‌ها را کاهش می‌دهد.　　کربن‌زدایی عمدی: این یک فرآیند کنترل‌شده است که برای دستیابی به خواص مواد خاص استفاده می‌شود. یک مثال بارز، تولید فولاد الکتریکی (فولاد سیلیکونی) است، که در آن محتوای کربن کم برای به حداقل رساندن تلفات هسته مغناطیسی مورد نیاز است، در نتیجه راندمان الکتریکی را افزایش می‌دهد.　　جلوگیری از کربن‌زدایی تصادفی معمولاً شامل استفاده از اتمسفرهای کنترل‌شده (گازهای بی‌اثر یا خلاء) در طول گرمایش است.

استفاده از گوگردزدا شامل استفاده از یک فرآیند شیمیایی یا فیزیکی خاص برای حذف ترکیبات گوگردی، معمولاً سولفید هیدروژن (H2S) یا دی اکسید گوگرد (SO2) از جریان گاز یا مایع است. روش دقیق کاملاً به کاربرد (مثلاً گاز طبیعی، محصولات پالایشگاهی، یا گاز دودکش نیروگاه) و گوگرد زدایی بستگی دارد.1. شستشوی مرطوببرای گوگرد زدایی گازهای دودکش در مقیاس بزرگ (FGD)، شستشوی مرطوب معمول است. گاز دودکش به یک برج منتقل می شود و در آنجا با اسپری یا دوغاب ریز جاذب قلیایی، اغلب سنگ آهک یا آهک (CaCO3 یا Ca(OH)2) تماس می گیرد. جاذب از نظر شیمیایی با یک محصول جامد مانند SO2 واکنش نشان می دهد. سولفیت/سولفات (گچ)، که سپس جمع آوری و حذف می شود.2. جذب آمین/شیمیاییدر فرآیندهای گاز طبیعی و پالایشگاه (شیرین کردن گاز)، یک گوگرد زدایی مایع مانند یک آمین سوم (مثلاً MDEA) از طریق یک ستون جذب به گردش در می‌آید. جریان گاز به سمت بالا جریان می‌یابد، جریان مخالفی به محلول آمین می‌دهد، که به طور انتخابی H2S و CO2 را جذب می‌کند. اسید «غنی» به‌دست‌آمده، مجدداً به یک ستون آزاد می‌شود، سپس گرمای «غنی» حاصل به ستونی ارسال می‌شود. گازها، اجازه می دهد تا آمین "لاغر" بازیافت شود.3. جذب خشک / جامدبرای خالص‌سازی در مقیاس کوچکتر یا ریز، از گوگردزدای خشک مانند گلوله‌های اکسید آهن (Fe2O3) یا کربن فعال استفاده می‌شود. جریان گاز به سادگی از بستری از این ماده جامد عبور می‌کند. ترکیبات گوگردی به صورت شیمیایی یا فیزیکی بر روی سطح محیط جذب می‌شوند. پس از اشباع شدن یا جایگزینی مجدد، ماده جامد باید از طریق بخار سولفورزدایی شود. لایه برداری یا یک مرحله اکسیداسیون.این فرآیندها برای رعایت مقررات زیست محیطی و محافظت از تجهیزات پایین دست در برابر خوردگی حیاتی هستند.

　　مواد افزودنی ضد سایش (AW) مواد شیمیایی ضروری در روان‌کننده‌ها هستند که برای محافظت از سطوح فلزی در تماس با یکدیگر در شرایط روانکاری مرزی و مختلط طراحی شده‌اند. این شرایط زمانی رخ می‌دهد که لایه روان‌کننده آنقدر نازک باشد که نتواند قطعات متحرک را کاملاً از هم جدا کند، که منجر به تماس فلز با فلز و آسیب احتمالی می‌شود.　　اصل اولیه مواد افزودنی AW تشکیل یک لایه محافظ فداشونده بر روی سطح فلز است. هنگامی که گرما و فشار موضعی ناشی از تماس (که به عنوان "فشار تریبولوژیکی" شناخته می‌شود) افزایش می‌یابد، مواد افزودنی AW از نظر شیمیایی فعال می‌شوند. آنها با فلز واکنش نشان می‌دهند تا یک لایه بادوام، اما نرم‌تر، ایجاد کنند - یک لایه تریبو.　　یک مثال رایج، دی آلکیل دی تیو فسفات روی (ZDDP) است که با سطح فلز واکنش نشان می‌دهد تا یک لایه پلی فسفات شیشه‌ای ایجاد کند. این لایه نازک و محافظ (معمولاً 50-150 نانومتر ضخامت دارد) به عنوان یک مانع فیزیکی عمل می‌کند. به جای اینکه سطوح فلزی سخت یکدیگر را فرسایش دهند، لایه تریبو نرم‌تر، تنش برشی را جذب می‌کند و سایش ساینده و چسبنده را به حداقل می‌رساند.　　با ارائه این پوشش فداشونده، مواد افزودنی AW اصطکاک را کاهش می‌دهند، از گیر کردن اجزا جلوگیری می‌کنند و عمر موتورها، چرخ دنده‌ها و سیستم‌های هیدرولیک را به طور قابل توجهی افزایش می‌دهند.